🖥️ พ.ร.บ. ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
การนำเข้าข้อมูลอันเป็นความผิด และความรับผิดของผู้ให้บริการ (มาตรา 14–15)
สรุปเนื้อหา · อ่านฟรีมาตรา 14 (แก้ไขโดยฉบับที่ 2)
โทษ: จำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ สำหรับผู้ (1) โดยทุจริตหรือโดยหลอกลวง นำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลที่ บิดเบือนหรือปลอม หรือ ข้อมูลอันเป็นเท็จ โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ประชาชน อันมิใช่ความผิดฐานหมิ่นประมาทตามประมวลกฎหมายอาญา (2) นำเข้าข้อมูลอันเป็นเท็จ โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายต่อ ความมั่นคงปลอดภัยของประเทศ ความปลอดภัยสาธารณะ ความมั่นคงทางเศรษฐกิจ หรือโครงสร้างพื้นฐานอันเป็นประโยชน์สาธารณะ หรือ ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกแก่ประชาชน (3) นำเข้าข้อมูลใด ๆ อันเป็นความผิดเกี่ยวกับ ความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร หรือ การก่อการร้าย ตามประมวลกฎหมายอาญา (4) นำเข้าข้อมูลที่มีลักษณะ อันลามก และประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ (5) เผยแพร่หรือส่งต่อ ข้อมูลโดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นข้อมูลตาม (1)–(4) ► วรรคสอง ถ้าความผิดตาม (1) ไม่ได้กระทำต่อประชาชน แต่ต่อ บุคคลใดบุคคลหนึ่ง: จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ และเป็น ความผิดอันยอมความได้
ประเด็นสำคัญของมาตรา 14
► แยกจากหมิ่นประมาท ฉบับที่ 2 เขียนไว้ชัดว่า (1) "อันมิใช่การกระทำความผิดฐานหมิ่นประมาทตามประมวลกฎหมายอาญา" เพื่อไม่ให้ใช้มาตรา 14 ฟ้องหมิ่นประมาทซ้อน ซึ่งเคยเป็นปัญหาในฉบับเดิม การหมิ่นประมาทออนไลน์ให้ไปใช้ประมวลกฎหมายอาญา (มาตรา 326, 328) ► (1) ต้องมี "เจตนาพิเศษ" ต้องทำ "โดยทุจริต หรือโดยหลอกลวง" ตัวอย่าง: สร้างเว็บไซต์ธนาคารปลอมหลอกให้กรอกข้อมูล (Phishing), โพสต์ขายสินค้าปลอม ► (2) ข่าวปลอม ข้อมูลเท็จที่น่าจะกระทบความมั่นคง ความปลอดภัยสาธารณะ หรือทำให้ประชาชนตื่นตระหนก เช่น โพสต์ข่าวเท็จว่าเขื่อนแตก ► (4) ลามก ต้องเป็นข้อมูลที่ ประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ ► (5) ส่งต่อ (แชร์) ผู้แชร์มีความผิดด้วย ถ้า รู้อยู่แล้ว ว่าเป็นข้อมูลตาม (1)–(4) ► ยอมความได้ เฉพาะวรรคสอง (ความผิดตาม (1) ที่กระทำต่อบุคคลใดบุคคลหนึ่ง) ส่วนกรณีอื่นยอมความไม่ได้
ความรับผิดของผู้ให้บริการ (มาตรา 15)
► วรรคหนึ่ง ผู้ให้บริการที่ ให้ความร่วมมือ ยินยอม หรือรู้เห็นเป็นใจ ให้มีการกระทำผิดตามมาตรา 14 ในระบบคอมพิวเตอร์ที่อยู่ในความควบคุมของตน โทษ: เช่นเดียวกับผู้กระทำผิดตามมาตรา 14 ► วรรคสอง: Notice and Takedown รัฐมนตรีออกประกาศกำหนดขั้นตอน • การแจ้งเตือน • การระงับการทำให้แพร่หลายของข้อมูล • การนำข้อมูลออกจากระบบ ► วรรคสาม: ข้อยกเว้นความรับผิด (Safe Harbor) ถ้าผู้ให้บริการพิสูจน์ได้ว่าได้ปฏิบัติตามประกาศของรัฐมนตรีแล้ว ไม่ต้องรับโทษ ตัวอย่าง: เจ้าของเว็บบอร์ดได้รับแจ้งว่ามีโพสต์ขายของปลอม แล้วลบออกตามขั้นตอนในประกาศ ไม่ต้องรับผิด แต่ถ้ารู้แล้วยังปล่อยไว้ อาจต้องรับโทษเท่ากับผู้โพสต์
ทดสอบความเข้าใจ 6 ข้อ รับ 90 XP
สมัครสมาชิกฟรีเพื่อทำคำถาม เก็บ XP และขึ้นตารางผู้นำ
(ทำคำถามได้ใน 3 บทเรียนแรกของคอร์สโดยไม่ต้องสมัคร)